In de trein naar Amsterdam was het  vol.Voor ons zat een wat oudere vrouw.Haar telefoon ging af maar ze wist niet hoe ze hem moest opnemen.Tegen de tijd dat mijn vader had uitgelegd hoe hij werkte was ze al vier keer gebeld.Toen ze het snapte bedankte ze mijn vader uitbunding.Ze vertelde een verhaal over haar kleinkinderen.Ze waren nog niet oud maar ze moest wel op hun oppassen en dat vond ze wel leuk omdat ze het stilletjes vond omdat haar man was overleden.

En het raakte me echt.Ik zag die vrouw al helemaal thuis zitten ,wachten omdat tot dat er iemand kwam , wachtend op haar kleinkineren of de postbode,iemand.Iemand waar ze even mee kon praten.Ik wou dat ik haar kleinkind was en dat ik uren nog met haar kon praten.

Maar ergens in Diemen stapte ze uit en dus kon ze niet meer verder praten.Ik denk soms nog wel aan die vrouw,me afvragend of ze al een nieuwe vriend heeft  waar ze nu in de trein mee kan praten.